Z początku Meg staje się bohaterką taniego żartu – prowadzący talk-show David Letterman zaczyna dzwonić do biur w sąsiednim budynku. Kamery telewizyjne podglądają biura przez żaluzje, kto pierwszy odbierze telefon otrzyma nagrodę: „Pracownik Miesiąca” – luksusowy męski garnitur.
Meg Parsont - niechętna do rozmowy na wizji – nie wierzy, że to naprawdę Dave. On próbuje uzyskać jej zgodę: “Can I put you on the air?”. Chwilę później z offu reżyser programu: „Dave, she said yes”. Słyszymy pierwsze słowa Meg na wizji: “I didn’t really say yes…”. Ten schemat tzw. “manufacturing consent” powtarza się wielokrotnie w ciągu 32 rozmów, których symbolem stają się widziane przez szybę jej blond włosy (“Most beautiful hair on TV!”). Reżyser zachęca Dave’a do kolejnych telefonów. Z każdym kolejnym on wymyśla dla niej nowe, dziwne zadania, z którymi ona (słyszymy to) czuje się nieswojo, lecz nigdy nie odmawia.
Dwuczęściowa instalacja jest wariacją na temat motywów z archiwalnych nagrań Late Show with David Letterman - obiekt przypominający domofon służy jako pilot do przełączania slajdów, na których Meg wykonuje zaprojektowany przez Lettermana performance dokamerowy. Fragmenty archiwów zostały umieszczone wewnątrz prac. Obiekty, ready-mades (białe wieżowce-głośniki, szpiegowski shoe-phone, widziane przez rozmytą szybę blond włosy) pochodzą z interakcji Lettermana z Meg na wizji lub symbolicznie odnoszą się do specyficznej dynamiki opartej na miękkich formach władzy obecnych w mediach.
